1 mei toespraak De Leeuw

Ons motto voor de dag van de arbeid 2015 ligt voor de hand: 1 mei, solidariteit meer dan ooit.

“Solidariteit” omdat dat onze basiswaarde bij uitstek is. Zonder solidariteit was er geen sociale zekerheid.
Zonder solidariteit hadden we nooit het welvaartsniveau gehaald dat we gehad hebben sinds het midden
van de 20ste eeuw tot deze crisis.
“Meer dan ooit” omdat solidariteit meer dan ooit nodig is om uit de crisis te raken. De regeringen zijn bezig
alle solidariteitsmechanismen af te bouwen die de arbeidersbeweging tot stand kon brengen. Het
automatische gevolg daarvan is dat de ongelijkheid in onze maatschappij hand over hand toeneemt. En dat
is waar het vandaag om gaat: om het verdedigen van de solidariteit voor we in een samenleving
terechtkomen waar alleen wie geld heeft, een gelukkig leven kan leiden.
Maar solidariteit niet alleen bij ons. We zijn evenzeer bezorgd om wat buiten onze landsgrenzen plaatsvindt.
Elke dag riskeren honderden mensen hun leven in de Middellandse Zee, wanneer ze op zoek gaan naar een
beter leven in Europa. De natuurramp in Nepal kost duizenden mensen het leven en zet talloze gezinnen in
de grootste misère. Maar daarnaast zijn er zovelen van wie we het niet weten… Onze gedachten gaan op 1
mei in het bijzonder ook naar hen.


Kameraden,
De Vlaamse en de Belgische regering maar ook de Europese instanties, hebben de mond vol van
hervormingen. “We doen een aantal noodzakelijke ingrepen, we voeren grote hervormingen door en dan zal
alles beter worden”. Ze willen ons doen geloven dat herstel en groei niet kunnen zonder blinde
bezuinigingen, zonder ingrepen in de sociale zekerheid, zonder in te breken in akkoorden tussen sociale
gesprekspartners…
Maar de burger moet weten dat hij dit nooit meer terug krijgt. Afgepakt is en blijft afgepakt! We gaan
opnieuw jarenlang sociale strijd moeten voeren om recht te zetten wat is afgebroken op 6 maanden. Want
wat zeker is, is dat die ingrepen tot op vandaag nog geen enkele verbetering als resultaat gehad hebben. Die
zogenaamde verandering speelt zich alleen af in hoofde van de elite. Het zijn allemaal stappen achteruit.

Bovendien tonen studies, zelfs recente van het IMF en de OESO aan dat blinde bezuinigingen alleen maar
zorgen voor meer ellende. Overheidsinvesteringen zijn nodig om de economie aan te zwengelen en om aan
maatschappelijke behoeften te beantwoorden: duurzame mobiliteit met minder files, meer geïsoleerde
schoolgebouwen, meer bejaardenzorg met voldoende bedden… Waarom luistert de Belgische regering hier
niet naar? Waarom blijft ze net het tegenovergestelde doen? Ze zijn zo verkeerd bezig!
Sinds september hebben we daarom het sociaal verzet opgevoerd. Wij zullen niet dulden dat we afglijden
naar een maatschappij met twee versnellingen. Waar wie rijk is, rijker kan worden en wie al weinig heeft,
nog meer moet inleveren. De toenemende ongelijkheid is geen resultaat van de crisis; de crisis is er net
gekomen doordat ongelijkheden wereldwijd waren toegenomen.
Wie dus verder inzet op een verarming van de mensen én van de samenleving, maakt zich schuldig aan een
grote maatschappelijke misstap: het organiseren van een samenleving waarin alleen de vermogenden een
rol spelen.
Het ABVV blijft dus bij de prioriteiten die we – samen met de andere vakbonden – hebben vastgelegd en die
breed worden gedragen door de gemeenschappelijke actie en het middenveld, ik denk daarbij aan Hart
boven Hard. De vrijwaring en versterking van de koopkracht; een sterke, federale sociale zekerheid,
investeren in duurzame relance en werkgelegenheid en meer fiscale rechtvaardigheid.
Ik gebruik bewust de term tax shift niet. Van onze tax shift heeft rechts een containerbegrip gemaakt, een
hol begrip. Het VBO heeft haar eisenbundel al op tafel gelegd. Zonder schaamte eisen zij dat de opbrengst
moet gaan naar de bedrijven. Een verhoging van de nettolonen komt voor hen maar op de tweede plaats.
Met andere woorden, we hebben dus nog niet genoeg gegeven, het patronaat en de welgestelden zijn zo blij
met een rechtse regering die de kermis een heel jaar laat duren.


Kameraden, rechtvaardige fiscaliteit, dat is voor ons geen vage term! Dat gaat over
- een meerwaardebelasting;
- over een taks op de grote fortuinen;
- over een graaitaks voor ceo’s;
- en over een halt toeproepen aan de fiscale cadeaus aan de grote bedrijven.
Dat gaat over eerlijke bijdragen aan de opbouw van de samenleving.
Dat is solidariteit.

Beste vrienden,
Van onze militanten hoor ik niet alleen bekommernissen om de aantasting van hun koopkracht, maar
evenzeer om de plannen met het einde van hun loopbaan en met hun hele loopbaan tout court.
SWT wordt onmogelijk gemaakt, en dat in een periode waarin bedrijven volop afdanken. Niet alleen door de
verhoging van de leeftijd en door stelsels af te schaffen. Ook door de term beschikbaarheid van 60 plussers.
Of die nu actief, passief of aangepast is: wie een carrière lang alles heeft gegeven, verdient het om op tijd
rust te krijgen en nog enkele jaren in goede gezondheid te genieten. Dat is socialisme. Tegelijkertijd is er
geen sprake van om werkgevers ter verantwoording te roepen. Ik wacht nog altijd op een echt
aanwervingsbeleid voor oudere werknemers én voor jongeren. In deze discussie vraagt het ABVV ook
duidelijkheid en inspraak in de erkenning van zware beroepen.
Ook de optrekking van de pensioenleeftijd tot 67 jaar – die geen enkele regeringspartij in haar
verkiezingsprogramma had staan – is zo’n kromme maatregel. In tijden van torenhoge jeugdwerkloosheid
ouderen kost wat kost aan de slag houden, is niet alleen dom, het is ook nog eens economisch gezien
contraproductief.
Voor het ABVV is de loopbaan belangrijker dan de leeftijd en daarbij moet evenwel de bovengrens van 65
behouden blijven. De kilometers die de motor heeft gelopen, tellen. Dus kijk niet naar het bouwjaar van de
wagen. Kijk naar de motor, en niet naar de carrosserie om iemand rust en een pensioen te gunnen.
Het is niet de pensioenleeftijd die moet worden opgetrokken, dan wel het pensioen zelf. Onze pensioen
behoren nog altijd tot de laagste van Europa en dat is een pure schande. Het optrekken van het wettelijk
pensioen tot die van de meer waardige pensioenen in de openbare sector, blijft dan ook een eis van het
ABVV. Na een loopbaan van inspanning en werken, moet een waardig pensioen staan.
Als de regering haar blauwgele draad van ‘harder werken en minder verdienen, langer werken en minder
pensioen’ blijft aanhouden, dan zal ze de rode vakbond telkens weer op haar pad tegenkomen.
Wat betreft de openbare diensten, kameraden, de besparingspolitiek die daar op alle niveaus wordt
doorgevoerd, is niet alleen schadelijk voor de tewerkstelling. Zij heeft op korte en lange termijn ook
gevolgen voor de openbare dienstverlening zelf. Een kwalitatieve dienstverlening kan je enkel voeren als
daar voldoende middelen en mensen voor beschikbaar zijn. En omdat openbare dienstverlening een recht is,
waar de mensen via de fiscaliteit voor bijdragen, moet dat recht gegarandeerd blijven. Een land is maar zo
groot als de kwaliteit van zijn diensten.

Rechts moet stoppen met de bussen van De Lijn af te schaffen en morgen spoorlijnen op te doeken. Wij
willen geen nachtwakersstaat, maar een dienstverlenende overheid die beschermt, vervoert, zorgt en
onderwijst.
Verpleegkundigen, leerkrachten, agenten, treinbegeleiders… zijn dag in dag uit in de weer voor de mensen.
Dat is wat anders dan nephandjes die de N-VA ons toewerpt en die de belastingbetaler al meer dan een
miljoen euro gekost hebben.
Ik roep de overheden dan ook op om met verstand en rede de besparingspolitiek in de publieke sector te
stoppen. De burger moet terug centraal staan in plaats van alleen maar het budget als fetisj te nemen.
Een zorgzame samenleving, een welvaartsstaat is geen utopie, maar een droom die opnieuw werkelijkheid
wordt als iedereen bijdraagt naar vermogen.


Kameraden,
Meer fiscale rechtvaardigheid, onze pensioenen en de koopkracht staan voor het ABVV meer dan ooit op
de syndicale én politieke kalender. Een heel recente studie van Ipsos bewijst overigens dat de Vlamingen
niet akkoord zijn met het gevoerde beleid. Dat ons verzet tegen deze regeringen dus gegrond is. Onze acties
voor koopkracht en een rechtvaardigere fiscaliteit moeten we daarom opvoeren. En daarvoor zullen wij
alle middelen blijven inzetten.
Alleen op die manier kunnen wij onze toekomst en die van onze kinderen ‘sociaal’ veilig stellen. Het licht, dat
rechts ons belooft aan het einde van de tunnel der verandering, dat kennen we: dat is een dwaallicht. Dat
hebben we al eens meegemaakt in de jaren ‘80. Het is pas nadat de socialisten in de regering zaten dat we
eerst de schade hebben kunnen herstellen en er zelfs in geslaagd zijn de tendens om te draaien.
Laat ons niet aan de zijkant blijven staan en wachten op het einde van de tunnel die alsmaar dieper de grond
in loopt. Mensen hebben het vandaag moeilijk. Vandaag moeten wij ons sociaal project terug op tafel leggen
en afdwingen en het nu én de toekomst ‘socialer maken’.
Laat ons opnieuw een vuist maken en dan de handen solidair vastpakken.
Leve het ABVV en de socialistische gemeenschappelijke actie


Leve 1 mei - Samen sterk


Rudy De Leeuw – voorzitter ABVV

© abvv.be